เรื่องหลอนๆ ของคนมาโรงเรียนเช้า...

 

 

 

 

เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเพื่อนของผม ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร

 

 

เพื่อนผมคนนี้ ชื่อ เอ็ม

เรื่องนี้เกิดเมื่อช่วงกลางปี 59  

 

 

โดยปกติแล้วพ่อของเอ็ม จะมาส่งเอ็มมาโรงเรียนทุกวัน แต่มาในช่วงหน้าฝนปีนี้ รถมันค่อนข้างติดหนักมาก ทำให้พ่อของเอ็มตัดสินใจออกจากบ้านให้เช้ากว่าปกติ เพื่อจะมาส่ง เอ็ม ที่โรงเรียน และ ไปทำงานต่อให้ทัน นั่นคือ เอ็มจะมาถึงโรงเรียนก่อน 6 โมงเช้า เพราะโรงเรียนนั้นอยู่ใจกลางเมือง และพ่อของเอ็มทำงานอยู่แถวลาดพร้าว ซึ่งเป็นที่รู้กันของคนกรุงเทพฯ ว่าวันไหนฝนตกตอนเช้านะ ถ้าออกจากบ้านหลัง 6 โมง นี่รถจะติดมาก เรียกได้ว่า นั่งอยู่บนรถ 2 ชั่วโมงแต่ไปไม่ถึงไหนเลยก็มี

 

ในเวลาที่เอ็มถึงโรงเรียนนั้น ยังไม่มีนักเรียน ครูอาจารย์ คนไหนมากัน คุณลุงภารโรงก็ยังคงอาบน้ำแต่งตัวอยู่ในห้องพักด้านหลังโรงเรียน เพราะฉะนั้น บรรยากาศของโรงเรียนในเวลานี้ คือ 

 

 

ท้องฟ้ามืด ฝนตกปรอยๆ ไม่มีใครเลย นอกจาก ... เอ็ม

 

 

 

เอ็มตัดสินใจนั่งรออยู่บริเวณสนามบาส นั่งเล่นมือถือไปเรื่อย  ทันใดนั้นมีนักเรียนผู้หญิงคนหนึ่ง เดินผ่านหน้าเอ็มไป ซึ่งเอ็มเห็นได้จากรองเท้า และกระโปรงที่เธอใส่ เพราะเอ็มก้มหน้า เล่นมือถืออยู่ เดินเข้าไปในอาคารเรียน ที่มืดและมีไฟเปิดเพียงบริเวณโรงอาหารไกลๆ แต่เอ็มไม่ได้เอะใจอะไร เพราะคิดว่าเธอคนนั้น คงจะไปนั่งหลบฝนอยู่ในโรงอาหารตรงที่สว่างๆมั้ง วันแรกผ่านไป เอ็มไม่ได้เอะใจอะไร

 

ในเช้าวันต่อมา เวลาประมาณเดิม คือ ยังไม่ 6 โมงเช้า และฟ้ายังไม่สว่างนัก แต่วันนี้ฝนไม่ตก เอ็มมาถึงโรงเรียนและนั่งรอที่เดิม แต่ในวันนี้ เอ็มสังเกตได้ว่า ผู้หญิง ซึ่งน่าจะเป็นคนเดียวกับเมื่อวาน เธอนั่งอยู่ที่ม้าหินไม่ไกลจากสนามบาส นั่งก้มหน้าเหมือนอ่านหนังสืออยู่คนเดียว เอ็มนึกในใจว่าอยากเข้าไปทักทาย แต่ก็ได้แค่คิด เพราะเอ็มก็ไม่ใช่ผู้ชายที่กล้าเข้าไปคุยกับผู้หญิงก่อน ไม่รู้จะขี้อายอะไรขนาดนั้น 

 

ในวันต่อมา วันที่ 3 ที่เอ็มต้องมาเช้าเช่นเคย เวลาเดิม แต่วันนี้ฝนตกแต่ไม่หนักมาก เอ็มนั่งรออยู่ในร่มบริเวณสนามบาส ซึ่งใกล้กับม้าหินที่เอ็มเห็นผู้หญิงคนนั้นนั่ง ซึ่งวันนี้เธอก็มานั่งอีก แต่ที่แปลกคือ ม้าหินนั้น ไม่ได้อยู่ในร่ม ทำไมเธอจึงมานั่งตากฝน เอ็มจึงเดินเข้าไปเพื่อทักและถามเธอว่าทำไมถึงมานั่งตากฝน  แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ ยังไม่ทันจะตะโกนถาม เธอเงยหน้าขึ้นมามอง ....

 

 

ใบหน้าเธอซีด ปากซีด และเธอยิ้มให้เอ็ม

เธอสวยนะ แต่ในอีกความรู้สึก มันทำให้เอ็มขนลุก

กลัว และคิดว่า นั่นคือ ผี รึป่าว"

 

 

เอ็มจึงรีบหันหลังกลับ และเดินไปอย่างเร็วไปให้ไกลจากตรงนี้ที่สุด ในช่วงโรงเรียนเข้าวันนั้น เอ็มมาเล่าให้ผมฟัง ผมก็ไม่กล้าตัดสินใจว่ามันคืออะไรแน่ และเอ็มก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้ว่าอยู่ห้องไหน ชั้นไหน หลังจากนั้นผ่านมาหลายวัน เอ็มไม่เจอผู้หญิงคนนั้นช่วงเช้าอีกเลย 

 

 

จนมาวันหนึ่งพวกเรามีโอกาสได้เข้าไปส่งงานในห้องพักครู และได้เห็นรูปผู้หญิงคนนึงแขวนไว้บนผนัง  เธอคนนั้นคือคนเดียวกับที่เอ็มเห็นในวันนั้น แต่สิ่งที่ทำให้เอ็ม ต้องร้องเสียงหลงออกมา คือ เราได้ถามคุณครู และท่านได้บอก มาว่า เธอคนนี้คือลูกศิษย์ของครู ซึ่งเสียชีวิตแล้ว เธอถูกรถชนขณะมาโรงเรียนในตอนเช้ามืดเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ซึ่งในตอนที่เธอเสีย เธออยู่ชั้น .3 ซึ่งตรงกับผมและเอ็มในตอนนี้ ซึ่งเรียนอยู่ชั้น .3 เช่นเดียวกับเธอ ห้องเดียวกับเธอ ครูประจำชั้นคนเดียวกับเธอ

 

 

เธอคงจะวนเวียนผูกพันกับโรงเรียน หรือเธอจะคิดว่าเอ็มคือ เพื่อนร่วมชั้นเดียวกับเธอ แต่ที่แน่ๆ หลังจากวันนั้นเอ็มไม่เคยเข้ามาโรงเรียนก่อนฟ้าสว่างและคนอื่นจะมาอีกเลย เอ็มจะไปนั่งคอยอยู่ที่เซเว่นหน้าโรงเรียนทุกวันเพื่อรอเวลา และ เพื่อจะได้ไม่เจอเธอ ...




 

Credit : บทความ จากนิตยสาร สยาม เอ็ดตะโร ฉบับที่ 7 [ www.siamedtaro.com ]

 

แชร์ เรื่องเอ็ดตะโร

บทความ เอ็ดตะโร ล่าสุด

เป็นกระเทย ที่แอบชอบ เพื่อนสนิท

7 วิธี ลองทำตาม รับรองเรียนเก่งแน่นอน

สิงคโปร์ยกเลิก “การสอบ” ให้เด็กโฟกัสการเรียนรู้ ไม่ใช่แข่งขัน

ครั้งหนึ่งในชีวิตของลูกผู้ชายต้องบวชให้ได้อย่างน้อย 1 พรรษา

 

 

 

สนับสนุนโดย

สยาม เอ็ดตะโร

804 ซอยเพชรเกษม 88 แขวงบางแคเหนือ
เขตบางแค กรุงเทพมหานคร 10160

Email : siamedtaro@gmail.com
Phone : 08-5151-0100

Design By Webunique

แบบฟอร์มติดต่อเรา